15 Şubat 2012 Çarşamba

NE KAKATECEYMİŞ BE:)

Yıllar sonra Kıbrıs'a gitmek...
Yanımda kocam, karnımda kızımla...
Uçak indiği an gözlerim dolu dolu oldu, tutamadım kendimi.
Yıllar önce %50 burslu olarak kazanmıştım.
İstediğim bölümü seçme şansımda vardı. Psikoloji okumaktı niyetim.
Annem ''o bölümü seçeceksen göndermem'' deyiverdi.
Ne kadar iyi tanımış kızını. Gerçekten yapamazmışım...
En kolay bölümü seçmeliydim, sevdiğim işi yapamayacaksam...
Radyo-Tv-Sinema...
Seçmez olaydım!
Hiç bir şeyden habersizdim. 19 yaşında, şimdikilere nazaran küçücük bir kızdım.
Evimden kilometrelerce uzağa gelmiştim.
Bambaşka bir hayattı, bambaşka bir yerdi, her türden insan vardı.
Adapte olmakta çok zorlandım.
Öyle ya da böyle 1 yıl kalabildim orada...
Üniversite için değil ama bazen keşke kalsaydım, dönmeseydim diye çok hayıflandım.
Bazen iyi ki döndüm diye...

Sonuç olarak dönmeseydim, belki bugün kocamla oraya gidemeyecektim.
Kim bilir belki orada bir hayat kurmuş olacaktım, belki bambaşka alemlerde olacaktım.
Belki bir trafik kazasında hayatımı kaybedecektim.
Belki yanlış arkadaş seçimlerim yüzünden sürünecektim. Kim bilir...

Orada kalsaydım eğer yaşayabileceğim tüm sıkıntıların kat be kat fazlasını ana&baba evinde yaşadım.
Yaşayacakmışım. Kötü insanları tanıyacakmışım. Kazık yiyecekmişim. Ağlayacakmışım.
Oradan bunları yaşama korkusuyla dönüp, anamın babamın kanatları altında o sıkıntıları yaşadığım için iyi ki yaşadım diyebiliyorum. En azından en yalnız,en boktan hissettiğim anlarda kendimi annem babam vardı yanımda.

Kıbrıs benden çok şey aldı, bana çok şey verdi...

En güzeli ne biliyor musunuz? Öğrenci olarak gittiğim o yerde bugün kocamla gezdim.

Büyük konuşmayı hiç sevmiyorum. Ama içimden geçen ufak bir şeyi paylaşmadan edemeyeceğim...
Annem benim isteğimle, benim geleceğimle oynamamak için beni yolladı.
,Edindiğim tecrübe sonucu, kızımı en fazla buradan İstanbul'a yollarım.Ya da nereye gidiyorsa peşinden giderim. Anasına benzerse gerçi o da 'sıçarım özgürlüğüne, üniversitesine, ben bu ortama mı geldim'' der ve döner. Ama ne gerek var değil mi?


Dün oralarda olmasaydım bugün buralarda olamazdım.
Dün o kadar ağlamasaydım bugün bu kadar gülemezdim. 

Son olarak fotoğraf aşkımın 2003 yılında başladığı yerde, 2012'de  fotoğraf çekmek ayrı bir keyifti...




Hiç yorum yok: