14 Mart 2013 Perşembe

BEGÜM SAYFAYI VE VAKTİ BOŞ BULURSA

Bol bol yazacak vaktim vardı bu hafta. Ben ne yaptım? Yan gelip yatmayı seçtim.
Canımın içi teyzem ve anneannem bendeydi. Sırtımın rahatlıktan ağrıması ise ayrı bir konu:)
Sanırım fazla rahatta adamı hasta ediyor. Evim toplandı, çamaşırlarım yıkandı, ütülendi. Son 1 aydır kaybettiğim düzenimi gelip cuk diye geri oturttu teyzem. Ne şanslıyım ben!
Allah başımdan eksik etmesin ailemi.

Bu arada Duru hanım sevgi yumağı oldu. Ve inanmak istemesem de çocuğuma garip şeyler olmakta. Nasıl mı? Yatağına koyunca uyuyan hanım kızım, beni başında istiyor. Çaktırmadan kendimi saklayınca avaz avaz bağırıyor. Dayanamıyorum yanıma alıyorum. Küt diye uyuyor. Son bir kaç gündür böyle. Ne yapacağım  bilmiyorum... Oysa ben bana yapışık bir çocuk olsun hiç istemiyorum. O da benim bu isteğimin tam tersi davranışlar sergilemeye başladı. Oynarken bile çoğu zaman beni yanında istiyor. Bunun emeklemesi var , yürümesi var... Var da var! Ne yapsam bilemedim.
Gerçi yanlış anlaşılmasın bu hallerini sevmiyor değilim. Ama bir gerçek var ki adam olacak çocuk bokundan belli olur. Bokunu yalnız yapmaya alışmasını istiyorum işte. Sorun burda. Paçama yapışmasın. Kendi kendine yetebilen bir çocuk olsun.

Şimdi gündemde başka bir şey daha var. ''Eğer ikinciyi düşünüyorsan geciktirme''... Oldu ben bir Yaşar Bakkala sipariş vereyim, hazırlasın bize ikinciyi... Daha Duru Belis'ime doymadan ikinciyi nasıl yaparım? Aslında yaparım ikiz gibi büyürler. Ama Durubella'ma ihanet etmiş olur muyum? Bir de oğlum olsa fena olmaz hani... Yok ya kız mı olsa acaba? Kız kıza arkadaş gibi büyürler. Yok ya belki kızım kardeş istemeyecek... Yok yok ister canım bende istemiştim. Ama neden ben şuan halimden memnunum hem, iyi ki kardeşim yok diyebiliyorum. Ya bencil olursa? Ya kıskançlık duygusu gelişirse? Of'! Başım döndü! Tek çocuk şımarık derler.

Evet şımarığım ben. Sevgi arsızıyım. Öyle şımarık deyince insanın aklına ağız burun yaya yaya konuşan, abuk subuk tipler gelir. Yok yavrum ben onlardan değilim. Arsızım ben. Çok severim. Çok paylaşırım. Benim olan şey ilk 1 hafta benimdir. Sonra herkesin olabilir. Malım kıymetli değildir. Kıskanmam, özenmem. Onun var neden benim yok demem. Onda varsa benimde olmalı demem. Her gördüğümü istemem. İstediğim şeyi direkt dile getiririm. Taklit etmem. Etmiyormuş gibi yapıp onun bunun kopyası gibi gezmem. Varken güzel yaşar, yokken idare ederim. Ne bileyim işte ben annemle babamın prenses kızıyım.

Şimdi bir kardeşim olsa da acaba böyle mi olurdum? Yani bilemiyorum kardeşlik nasıl bir şey... Arkadaşlarımda giderdim ben o kardeşlik duygusunu. Tabi ben kardeş gördükçe, arkadaş muamelesi gördüğümden pek hissedemedim, kardeşimin bana nasıl davranabileceğini. Olsaydı iyi olur muydu? Olurdu. Yok ya olmazdı. Aslında olurdu. Hayatta tekim. Allah ailemi başımdan eksik etmesin ama onlara bir şey olsa kimsem yok. Ama neden BEN varım. İnsanın en iyi dostu kendisi değil mi? En iyi anlayanı... Yeri geliyor kardeş kardeşe bıçak çekiyor. Kardeş kardeşe ihanet ediyor. Yok ya. Böylesi iyi. Neyse gelmişim 30 yaşına, olmuşum anne. Şimdi kardeşim olsa ya da olmasa konusunu burada kendi çapımda tartışmam gereksiz. Sorun şu ki Duru'nun kardeşi olmalı mı olmamalı mı? Buna önce ALLAH sonra eşimle biz karar veririz. Yani siz istediğiniz kadar konuşun.

Aklıma su kaçtı bir kere.
Hooop yuttum suyu.
Şimdilik kalsın. Belki 2 sene sonra diyor bu bloğu burada noktalıyorum.
Sevgilerle...

2 yorum:

Sevuk Begen dedi ki...

Çok içten bir paylaşım olmuş. Benim de kardeşim yok. Ancak bu yokluğu annemi ve babamı kaybedince daha iyi anladı. Anneler gününüz kutlu olsun. Tüm annelere armağan olarak yazdığım şiiri okumanız dileğiyle...
kumtanesiyiz.blogspot.com

Bak Bu Harika dedi ki...

Kadeş candır. Benim de ablam yok olmasını çok isterdim. Sizi izlemeye aldım ben de bloğuma beklerim.

www.bakbuharika.com